May divorce be with you
Over niet bij de groep 'gescheiden vrouwen' willen horen, hoe fijn dat toch blijkt te zijn, en over de eindeloze vraag van íedereen áltijd: ben je al aan het daten?
‘Twee vriendinnen van mij zijn ook gescheiden. Vréselijk vinden ze het – vreselijk.’
Ik ben bij de buurvrouwenboekenclub, samen met vijf vrouwen uit de buurt. Ik ken ze allemaal niet heel goed; een jaar geleden was ik de laatste die aansloot.
Wat ik wel weet: ze hebben allemaal kinderen, zijn allemaal getrouwd, en hebben allemaal zo hun eigen gedoetjes of problemen – binnen of buiten het huwelijk.
Als ik ze deze avond vertel dat J en ik afgelopen zomer uit elkaar zijn gegaan, zie ik ze schrikken. Er klinken meelevende ‘ochs’ en ‘achs’, dan willen ze horen hoe en wat en waarom, of ik in mijn huis kan blijven wonen, en uiteindelijk vooral of ik al aan het daten ben.
Ik denk dat die vraag misschien alleen de eerste maand niet gesteld is. Daarna door iedereen altijd.
Mag ik even bijkomen misschien, lieve mensen? Gaat het?
Als ik weer in bed lig, en de rotopmerking van de buurvrouw maar niet van me af kan schudden (alsof je tegen een hoogzwangere vrouw zegt hoe verschrikkelijk bevallen is), denk ik dat ik het snap: mijn scheiding confronteert mensen met hun eigen relatie.
In een Amerikaans onderzoek uit 2013 van Brown University werd ontdekt dat een scheiding in een (vrienden)netwerk zeker effect heeft: bij directe vrienden van newly divorced people was er een stijging van 75% te zien in de kans op een scheiding.
(Let op: het onderzoek werd gedaan bij een groep deelnemers van de langlopende studie ‘Framingham Heart Study’, en deze groep is niet representatief voor de hele bevolking.)
Dus scheiden kan besmettelijk zijn; logisch, mensen om je heen zien opeens dat het een optie is. En als het leven ná het huwelijk ook nog eens goed gaat, beter zelfs, en de pas gescheidenen er een stuk opgeknapter bij lopen – waarom zou je het dan niet ook proberen, als je in een relatie zit die niet lekker loopt?
De boekenclubvrouwen zijn allemaal niet gescheiden, en ik zie ze het ook niet doen. Omdat ze gewoon gelukkig zijn, zich hebben verzoend met het leven dat ze leiden, of omdat het praktisch en financieel niet haalbaar is.
Ik voel me die avond, meer dan elke keer ervoor, buiten de groep staan. De vrouw bij wie het níet gelukt is. Boehoe.
Toevallig word ik een paar weken later uitgenodigd door een vriendin om deel te nemen aan haar ‘scheidingsgroepje’: een appgroep met een stuk of tien gescheiden vrouwen, die zo nu en dan offline samenkomen. Als profielfoto van de appgroep: een Star Wars-taart met de tekst ‘May divorce be with you’.
Hier hoor ik wel bij, denk ik met tegenzin. En als er even later een uitnodiging volgt voor een kroegbezoek, zeg ik met tegenzin ‘ja’.
De vrouw met wie ik als eerste aan de praat raak, loopt precies een jaar op me voor. Haar scheiding, de reden waarom, de afwikkeling – álles is totaal anders gegaan dan bij mij. En toch voel ik me meteen verbonden met haar: het is een gesprek waar ik niet op uitgekeken raak. Ik vraag advies, we wisselen ervaringen uit en delen emoties. Het lijkt wel een perfecte date.
‘Zit je al op een datingapp?’ vraagt ze. Ik vertel haar dat ik er nog geen zin in heb, nog aan het bijkomen ben, geniet van het alleen-zijn.
‘Ja, had ik ook,’ vertelt ze. ‘En toen werd het lente. Wacht maar: over precies twee maanden, in maart, begin jij met daten.’
Het werd maart. Het was nog koud maar de zon scheen, en ik maakte – met flinke tegenzin – een profiel aan op Bumble. En op Hinge. En vooruit, ook op Feeld. Geen zin in het gedoe, wel in de aandacht.
Ik had vooral zin om háár te appen: ‘Je had gelijk. Wanneer zie ik je weer?’
Hoezo zijn WIJ eigenlijk nog geen club??