Dochter vergeten
Over hoe 'de tijd' verandert als je moeder wordt, en daarna wéér verandert als je co-ouder wordt.
Het is een doordeweekse avond in 1985, een uur of zeven, wanneer mijn vader zich realiseert dat hij mij is vergeten op te halen van de crèche.
Mobiele telefoons zijn er nog niet, en het huisadres van Tonnie, de baas van de crèche, is onbekend. ‘Ergens op de Albert Cuyp’, komt hij uiteindelijk te weten.
Hoe hij mij heeft teruggevonden vertelt het verhaal niet. Wel dat ik ‘lekker aan het spelen was’. Niemand leek echt bezorgd - of de tijd heeft dat doen vervagen.
Mijn leven lang was dit voorval een Sterk Verhaal. Grappig - hoe suf van mijn vader? Maar ook alarmerend - hoe kan je nou je dóchter vergeten?
Ik ben nu een paar maanden op weg in het co-ouderschap en opeens valt dit verhaal in een heel ander vakje. Ik begrijp het: je kunt je dochter (even) vergeten.
Dat weet ik doordat ik voortdurend bezig ben om mijn dochters níet te vergeten. Nu we een schema hebben waarin er dagen zijn dat ik geen verantwoordelijkheid draag - voor eten maken, naar bed brengen, voorlezen - lonkt de vrijheid. Toneel, theater, wie weet te zijner tijd een date, straks als het lente wordt.
Maar bij het ontwaken, nog net tussen slaap en wakker in, probeer ik paniekerig te bedenken welke dag het is, waar mijn kinderen zijn, wat er vandaag moet gebeuren. Pas met mijn ogen open zie ik mijn agenda voor me en weet ik of ik wel of niet aan de beurt ben.
Soms als ik even niet oplet en ik zie dat het zes uur is geweest, gebeurt het ook: shit ben ik ze vergeten, wie wacht waar op mij? Zes uur is in het leven van een ouder met jonge kinderen geen vrijblijvend uur; het is spitsuur. Mijn interne klok moet nog wennen aan het geruisloos passeren van dit tijdstip.
Het moeilijkste en het makkelijkste aan moeder worden vond ik de aanhoudende stroom van verantwoordelijkheid. Makkelijk omdat dit nu voortaan het nieuwe leven was - zonder onderhandelingsruimte. Moeilijk omdat dit nu voortaan het nieuwe leven was - zonder onderhandelingsruimte.
Het co-ouderschap biedt die ruimte wel. Het continuüm is doorbroken. Maar makkelijk is dat (nog) niet.
Dit is echt zo herkenbaar.
Voor alle moeders, gok ik. En hoe zeer de vaders ook hun best doen - applaus voor de 'pret'papa's met speciaal voor hun bedachte papadagen - mama's leeuwendeel blijft grotendeels onzichtbaar en daardoor ook onbegrepen, ongewaardeerd, onderschat ...
Het is voor mama's altijd mamadag maar die ziet er inhoudelijk toch echt heel anders uit.
Haha... breek me de bek niet open want er komt een stroom aan onverwerkte of tot humor omgezette shit uit.
Ga vooral door met jouw verhaal. Het inspireert me zeer.
Die ruimte van het co-ouderschap is ook zo makkelijk en moeilijk tegelijk. Toen ze nog klein waren kon ik soms zo uitkijken naar het moment waarop ik de kinderen naar hun vader zou brengen. Even tijd voor mezelf. Maar als ik ze daar dan had achtergelaten miste ik ze soms zo ontzettend, dat ik er helemaal niet van kon genieten.
Nu, acht jaar later, lukt dat een stuk beter. Maar het gevoel van gemis als ik ze net heb weggebracht kan me nog steeds wel overvallen.